ΕΡΩΤΟΠΟΝΗΜΑΤΑ

Αγαπάω την θάλασσα, είναι η πιστή ερωμένη μου, παντοτινή μου αγάπη. Την απολαμβάνω στην παραλία: το νερό, τον ήλιο, τον αέρα, όλα τα συνθετικά στοιχεία της, με καλωσορίζουν, με χαϊδεύουν, μου μιλούν, με ηρεμούν, απαλύνουν τους πόνους, τις έγνοιες μου, με γεμίζουν από το όμορφο θεϊκό και απέραντο γαλάζιο του νερού και τ’ουρανού, με ανεβάζει, προσφέροντάς μου και αποχρώσεις πράσινες, λευκές, υφές υδαρείς σαν ένα εξαιρετικά λεπτοφυές μετάξι, και όλα αυτά όπως θα έκανε η αληθινότερη αγάπη, απλόχερα, χωρίς ανταλλαγές, έτσι, επειδή της αρέσει να προσφέρει και ν’ ανταποδίδει περίσσια στους εραστές της. Αγαπάω την θάλασσα, γιατί με ζεσταίνει, με δροσίζει, με απομονώνει όταν θέλω την απομόνωση, με γνωρίζει με άλλους εραστές της, όταν νιώθει την ανάγκη μου για παρέα. Μα ό,τι κάνει, το κάνει για να με εξυπηρετήσει, να φροντίσει τις ανάγκες μου, άλλη ερωμένη δεν έχω γνωρίσει τέτοια, τόσο ανιδιοτελή και τόσο φιλική: φροντίζει ό,τι χρειάζομαι, όταν το χρειάζομαι. Είναι πάντα εκεί για μένα. Και την α...

Στην παραλία θα ήθελα να βρισκόμουν τώρα, δίπλα που σκάει το κύμα απαλά, και να κρατώ το χέρι σου, στην παραλία, ναι, ένα δειλινό καλοκαιριού, και να σε φιλώ, και να σου γελώ, να σε ακούω και με προσοχή -  ξέρεις γιατί; Διότι είναι η φωνή σου, όμορφη και μελωδική. Να κουβεντιάζουμε, λοιπόν εκεί, για κάθε τι, μικρό, μεγάλο, αστείο, σοβαρό, αλλά μόνο για όμορφα γιατί οι όμορφες στιγμές, πρέπει να συνοδεύονται και από όμορφους λόγους, έτσι είναι το σωστό – έτσι συνάδει στην ομορφιά, και να σε ξαναφιλώ, γιατί μου έχουν λείψει τα φιλιά, και εσύ να συνεχίζεις να μου μιλάς αλλά και να με φιλάς.  Και να περάσει η ώρα, να’ρθει η νύκτα η γοητευτική από το φως των αστεριών, αλλά κι απ’το δικό σου φως, γιατί ξέρεις, έχεις και εσύ φέγγος - ίσως κι εφάμιλλο με εκείνο της Σελήνης, και έχεις μαζί και μια "τρέλα" απίθανη, γλυκιά και πιπεράτη, που τον πόθο τον ανάβει, και να μεθύσω απ’ αυτά, εκεί στην παραλία, να σ’αγκαλιάσω και με αμέτρητα φιλιά, να σε γλυκάνω, να σε ζεστάνω, και να αφεθούμε ...

 Ό,τι ζητάς, δεν το'χω. Αλλά είμαι , κάπου εδώ γύρω, για σένα. Ψάξε με και θα με βρεις.

Ωσάν τον μικροτζογαδόρο, η ζωή μου κάθε μέρα, που ελπίζει ότι όλο και κάτι θα κερδίσει και που ελέγχει το Δελτίο Λόττο του, με τα μικροποσά που έχει παίξει, στη συσκευή ελέγχου επιτυχιών του Πρακτορείου, για να δει, σε κάθε κλήρωση, το μήνυμα:    «Το Δελτίο σας δεν κέρδισε. Καλή τύχη την επόμενη φορά.» 

Σε συνάντησα μια μέρα τυχαία. Οι από τύχη συναντήσεις είναι πάντα οι πιο καλές κι ευχάριστες. Έτσι όπως περπατούσα σκυμμένος, βυθισμένος στις έννοιες μου, δεν σε είδα, μα με είδες εσύ και με χαιρέτησες. Κλάσματα του δευτερολέπτου όμως, προτού σε δω και σε ακούσω - τι σου είναι ο χρόνος; τι σου είναι οι θύμησες της ομορφιάς; - σε αναγνώρισα, από την μυρωδιά σου. Τι ανέλπιστη χαρά! Και είχα χρόνο και εγώ, και είχες χρόνο και εσύ, και περάσαμε το υπόλοιπο της ημέρας παρέα. Ομολογώ, ήταν μια υπέροχη ημέρα μετά από πολύ - πολύ καιρό. Πέρασε όμως - κέρδος μας το χαμόγελο που γράφτηκε στα πρόσωπα μας. Μια γλυκιά θύμηση στην μνήμη μας θα απομείνει αυτή η υπέροχη ημέρα. Όπως όλα τα όμορφα: τυχαία, σύντομα, φευγαλέα. Φεύγοντας ένα δώρο θα ήθελα να σου κάνω: να σβήσω όλες τις δυσάρεστες μνήμες σου, από όλη την ζωή σου, να θυμάσαι μόνο τα ευχάριστα. Αλλά δεν μπορούσα, δεν είχα αυτή την μαγική δύναμη - έμεινε τουλάχιστον η ευχάριστη ανάμνηση της τυχαίας συναντήσεώς μας να ομορφαίνε...

Ήσουν, είσαι, ένα όμορφο ρόδο. Κάποτε είχες γείρει και μ’είχες χαϊδέψει, διστακτικά γύρισα να σε χαϊδέψω και εγώ, ήσουν τόσο όμορφο, είσαι, μα με μάτωσαν τ’αγκάθια σου, ήσουν τόσο όμορφο, είσαι, τρόμαξα κι απομακρύνθηκα, κι απομακρύνθηκες και εσύ    και τώρα έχει απομείνει ένα τόσο όμορφο ρόδο, που δεν θαυμάζεται από κοντά όπως του πρέπει, που δεν χαϊδεύει και δεν χαϊδεύεται, εγώ ακόμα ματώνω, ήσουν ένα τόσο όμορφο ρόδο, είσαι...