ΕΡΩΤΟΠΟΝΗΜΑΤΑ

Όλες οι αισθήσεις μου, εσένα αποζητούν.   Η όρασή μου, θέλει να σε βλέπει, το πρόσωπό σου, την μορφή σου, καθώς και όλο το φίνο, λευκό, αλαβάστρινο κορμί σου.   Η ακοή μου, ζητά να ακούει την φωνή σου, το γέλιο σου.   Η όσφρησή μου επιθυμεί να μυρίζει τ’ άρωμά σου, ω ναι... αυτό το θείο και πάντα φρέσκο άρωμά σου.   Η αφή μου, λαχταρά ν’ αγγίζει τις γραμμές σου, να ψηλαφεί, να χαϊδεύει, να εξερευνά και να γνωρίζει το σώμα σου όλο, απ’ τα σπαστά τα σκουρόχρωμα – μα συνάμα φωτεινά – μαλλιά σου, έως και τις άκρες των όμορφων, καλλόσχημων δακτύλων σου.    Η γεύση μου, διψά να απολαύσει τους χυμούς και την ουσία σου.    Ακόρεστη δίψα... Όλες οι αισθήσεις μου, διακαώς σε αποζητούν κι ο νους και η ψυχή μου, συνολικά και ουσιαστικά, να σε χαρούν!

Και εκεί, ανάμεσα στα σπαθωτά τα φύλλα, ξεπροβάλλει στην κορυφή, καλά προστατευμένο, στις πράσινες τις φυλλικές τις λόγχες, ένα πλούσιο, λευκών ανθών μπουκέτο.

Από την Άπω Ανατολή έως και τις άκρες της Δυτικής Αμερικής, από την Αρκτική έως και τα άκρα της Ανταρκτικής, και μέσα απ' όλους τους ωκεανούς και θάλασσες που περιβάλλουν την υδρόγειο, από τα μέγιστα βάθη της αβύσσου έως και τις ψηλότερες βουνοκορφές, εσύ είσαι πάντα, το κέντρο του κόσμου μου! 

... μακάρι ... Πόση ποίηση έχει αυτή η μικρή λεξούλα, το πριν και το μετά της.

Τέλος;  Αυτοκράτειρα της καρδιάς μου Βασιλική με τ’αβροβόστρυχα εβένινα μαλλιά σου, βλέμμα καθάριο, φωτεινό, μα και ονειροπόλο, το τέλειο σχήμα, ομορφοτέρα όλων, πανωραία, λαμπερή, ένα χάδι σου αποζητώ, επαίτης της θείας οπτασίας της μορφής σου, είναι δυνατόν να μην σε χαζεύω; ... τόσο λεπτή, τόσο κοντινή, μα και τόσο μακρινή... Έλα βασίλισσά μου, έλα κοντά μου, έλα! επιτέλους, μίλησέ μου, χαμογέλασέ μου, άγγιξέ με, γέλα μου, Θέλω τόσο πολύ να έρθω δίπλα σου, σ’απόσταση αναπνοής, να νιώσω την ανάσα σου, την μυρωδιά σου, να δω το κορμί σου εγγύθεν ν’απολαύσω. Τίποτ’ άλλο δεν θέλω. Επιθυμώ σε, τέλος.