ΕΡΩΤΟΠΟΝΗΜΑΤΑ

Ωσάν τον μικροτζογαδόρο, η ζωή μου κάθε μέρα, που ελπίζει ότι όλο και κάτι θα κερδίσει και που ελέγχει το Δελτίο Λόττο του, με τα μικροποσά που έχει παίξει, στη συσκευή ελέγχου επιτυχιών του Πρακτορείου, για να δει, σε κάθε κλήρωση, το μήνυμα:    «Το Δελτίο σας δεν κέρδισε. Καλή τύχη την επόμενη φορά.» 

Σε συνάντησα μια μέρα τυχαία. Οι από τύχη συναντήσεις είναι πάντα οι πιο καλές κι ευχάριστες. Έτσι όπως περπατούσα σκυμμένος, βυθισμένος στις έννοιες μου, δεν σε είδα, μα με είδες εσύ και με χαιρέτησες. Κλάσματα του δευτερολέπτου όμως, προτού σε δω και σε ακούσω - τι σου είναι ο χρόνος; τι σου είναι οι θύμησες της ομορφιάς; - σε αναγνώρισα, από την μυρωδιά σου. Τι ανέλπιστη χαρά! Και είχα χρόνο και εγώ, και είχες χρόνο και εσύ, και περάσαμε το υπόλοιπο της ημέρας παρέα. Ομολογώ, ήταν μια υπέροχη ημέρα μετά από πολύ - πολύ καιρό. Πέρασε όμως - κέρδος μας το χαμόγελο που γράφτηκε στα πρόσωπα μας. Μια γλυκιά θύμηση στην μνήμη μας θα απομείνει αυτή η υπέροχη ημέρα. Όπως όλα τα όμορφα: τυχαία, σύντομα, φευγαλέα. Φεύγοντας ένα δώρο θα ήθελα να σου κάνω: να σβήσω όλες τις δυσάρεστες μνήμες σου, από όλη την ζωή σου, να θυμάσαι μόνο τα ευχάριστα. Αλλά δεν μπορούσα, δεν είχα αυτή την μαγική δύναμη - έμεινε τουλάχιστον η ευχάριστη ανάμνηση της τυχαίας συναντήσεώς μας να ομορφαίνε...

Ήσουν, είσαι, ένα όμορφο ρόδο. Κάποτε είχες γείρει και μ’είχες χαϊδέψει, διστακτικά γύρισα να σε χαϊδέψω και εγώ, ήσουν τόσο όμορφο, είσαι, μα με μάτωσαν τ’αγκάθια σου, ήσουν τόσο όμορφο, είσαι, τρόμαξα κι απομακρύνθηκα, κι απομακρύνθηκες και εσύ    και τώρα έχει απομείνει ένα τόσο όμορφο ρόδο, που δεν θαυμάζεται από κοντά όπως του πρέπει, που δεν χαϊδεύει και δεν χαϊδεύεται, εγώ ακόμα ματώνω, ήσουν ένα τόσο όμορφο ρόδο, είσαι...