Αναπάντεχη Συνάντηση

Σε συνάντησα μια μέρα τυχαία.

Οι από τύχη συναντήσεις είναι πάντα οι πιο καλές κι ευχάριστες.

Έτσι όπως περπατούσα σκυμμένος,
βυθισμένος στις έννοιες μου, δεν σε είδα,
μα με είδες εσύ και με χαιρέτησες.
Κλάσματα του δευτερολέπτου όμως,
προτού σε δω και σε ακούσω
- τι σου είναι ο χρόνος; τι σου είναι οι θύμησες της ομορφιάς; -
σε αναγνώρισα, από την μυρωδιά σου.
Τι ανέλπιστη χαρά!

Και είχα χρόνο και εγώ, και είχες χρόνο και εσύ, και περάσαμε το υπόλοιπο της ημέρας παρέα.

Ομολογώ, ήταν μια υπέροχη ημέρα μετά από πολύ - πολύ καιρό.

Πέρασε όμως - κέρδος μας το χαμόγελο που γράφτηκε στα πρόσωπα μας.

Μια γλυκιά θύμηση στην μνήμη μας θα απομείνει αυτή η υπέροχη ημέρα.

Όπως όλα τα όμορφα: τυχαία, σύντομα, φευγαλέα.

Φεύγοντας ένα δώρο θα ήθελα να σου κάνω: να σβήσω όλες τις δυσάρεστες μνήμες σου, από όλη την ζωή σου, να θυμάσαι μόνο τα ευχάριστα. Αλλά δεν μπορούσα, δεν είχα αυτή την μαγική δύναμη - έμεινε τουλάχιστον η ευχάριστη ανάμνηση της τυχαίας συναντήσεώς μας να ομορφαίνει τα ύστερα.

Κι απ’την επόμενη ημέρα, βρέθηκα να περπατάω πάλι μοναχός, βυθισμένος στις έννοιες μου, σκυφτός, με τις αόρατες παρωπίδες του σκοτεινού μου δρόμου, που έλαμψε όμως την προηγουμένη, από την αναπάντεχη κι ανέλπιστη συνάντησή μας. Ένα τόσο όμορφο και φωτεινό διάλειμμα.

Έτσι είναι η αγάπη: σφυρηλατείται στα μαύρα, ξεπηδάει αναπάντεχα απ’τα σκοτάδια, κι αρκείται στα ελάχιστα. Μα θα γυρίσουμε - ακούστε με - όλοι μας, στην ομορφιά μια μέρα.